యెవరికెవరూ అక్కర్లేదు
చావుకి మాత్రమే అందరూ కావాలి
పాడలేని నీ గొంతునీ
కదనుతొక్కలేని నీ కాళ్ళనీ
అలల్ని వోడించే నీ శరీరాన్ని
వొక తెల్లదుప్పటి కప్పేసుకుని (ఇంకా…)
హు…వీళ్ల చుట్టూ గాలి కూడా కమురు వాసన
నాజీ సైనికుడి అసహన ద్వేష అమానుష నిట్టూర్పు
ఆ యూదు దహన స్థావరాల పరిసరాల పరివేదన ఇప్పుడూ వినిపిస్తుంది. (ఇంకా…)
తరవాత
నీడతోనే మాటలు.
కలలూ కలవరింతలూ జ్నాపకాలూ
పలవరింతలూ
యెప్పుడూ
వొకే వొక్క వైపు పర్చుకునే చూపు
చివరి అంధత్వాన్ని నిలదీసే వెల్తురు తలుపు
మృత్యువు. (ఇంకా…)
1
కాసింత నేలని తవ్వి, వొక సీసాలో కాలాన్ని కట్టేసి
దాన్ని కప్పేశాం, గుర్తుందా?
మరీ చిన్నప్పటి సరదా కదా,
గుర్తుండి వుండదులే!
*
పద్యం కూడా అంతేనా ? (ఇంకా…)
1
యెవ్వరికీ చెప్పలేదు కానీ యిక్కడ నేన్నిల్చున్న చోట
వొక జాంచెట్టు పెరుగుతూ వుండేది అనాథలాగా.
గాలీ, ఆకాశం, సూర్యుడూ దాన్ని
అతి ప్రేమగా పెంచేవి యెవ్వరికీ తెలీకుండా ! (ఇంకా…)
